آيا مناسب است كودكان كنار والدين خود بخوابند ؟

در فرهنگ‌ پدر و مادران‌ كنوني‌ كه‌ هر نكته‌ كوچكي‌ در تربيت‌ كودك‌ توسط‌ آن‌ها مورد بحث‌ و بررسي‌ قرار مي‌گيرد .شراكت‌ در تختخواب. مي‌تواند يكي‌ از مهم ترين‌ موضوعات‌ باشد. اين‌ عنوان‌ در حال‌ حاضر عبارتي‌ است‌ كه‌ به‌ عادت‌ باستاني‌ خواباندن‌ نوزاد روي‌ بازوي‌ پدر و مادر و در آغوش‌ آن‌ها در طول‌ شب‌ اطلاق‌ مي‌شود. در فرهنگ‌ رو به‌ پيشرفت‌ پدر و مادران‌ كنوني‌ شراكت‌ در تختخواب‌ راه‌حل‌ بامحبت‌تر و ملايم‌تري‌ براي‌ رفتار با كودكان‌ به‌ هنگام‌ گسترده‌شدن‌ تاريكي‌ شب‌ بر تمام‌ اتاق‌هاي‌ منزل‌ به‌ شمار مي‌رود.
پدر و مادراني‌ كه‌ تختخواب‌ خود را با فرزندشان‌ شريك‌ مي‌شوند عقيده‌ دارند كه‌ اين‌ كار خطر خفه‌شدن‌ كودك‌ و ابتلاي‌ او به‌ افسردگي‌ را كاهش‌ مي‌دهد. مادران‌ را به‌ شيردهي‌ از سينه‌ خود تشويق‌ مي‌كند و حس‌ .عشق‌ كامل. نسبت‌ به‌ فرزند را در آن‌ها به‌ وجود مي‌آورد.
در حال‌ حاضر خواباندن‌ كودك‌ (به‌خصوص‌ نوزاد) در كنار پدر و مادر در بيش‌تر كشورهاي‌ اروپايي‌ و امريكايي‌ دارد به‌ يك‌ .مد. تبديل‌ مي‌شود. البته‌ بسياري‌ از پدر و مادرها كه‌ اين‌كار را انجام‌ مي‌دهند، واقعاً از دلايل‌ علمي‌ و پيامدهاي‌ روانشناسي‌ آن‌ و اين‌كه‌ آيا اين‌ كار خوب‌ است‌ يا بد اطلاعي‌ ندارند. در عين‌ حال، هنوز بسياري‌ از والدين‌ با فراگرفتن‌ تعليمات‌ قبلي‌ از روش‌ دكتر ريچارد فربر استفاده‌ مي‌كنند.
در اين‌ روش‌ نوزاد را در گهواره‌ قرار مي‌دهند و او را تنها مي‌گذارند تا هرچه‌ دلش‌ مي‌خواهد گريه‌ كند. برخي‌ قوانين‌ پيچيده‌ در اين‌ زمينه‌ وجود دارد كه‌ بر اساس‌ آن‌ها پدر و مادر اوايل‌ پس‌ از پنج‌دقيقه‌ و سپس، بعد از پانزده‌دقيقه‌ و به‌ مرور پس‌ از بيست‌دقيقه‌ نزد كودك‌ مي‌آيند. دكتر فربر به‌ والدين‌ قول‌ مي‌دهد كه‌ با استفاده‌ از اين‌ روش‌ پس‌ از تنها چند شب، كودكي‌ خواهند داشت‌ كه‌ تمام‌ شب‌ را به‌تنهايي‌ و در آرامش‌ كامل‌ در اتاق‌ خود خواهد خوابيد. اين‌ شرايط‌ شايد كمي‌ سنگدلانه‌ به‌ نظر برسد، اما نكته‌ اصلي‌ در اين‌ شيوه‌ آن‌ است‌ كه‌ والدين‌ نيز بتوانند كمي‌ بخوابند؛ زيرا اين‌ پزشك‌ معتقد است‌ زماني‌كه‌ نوزاد در اتاق‌ والدين‌ مي‌خوابد، پدر و مادر نمي‌توانند به‌ قدر كافي‌ استراحت‌ كنند و اين‌ روي‌ كيفيت‌ مراقبت‌ و رسيدگي‌ آن‌ها به‌ نوزاد تاثير مي‌گذارد. زماني‌كه‌ عادت‌ خوابيدن‌ با پدر و مادر در كودك‌ به‌ وجود آيد، تا سنين‌ بالاتر نيز اين‌ رفتار ادامه‌ خواهد داشت. مادري‌ از اين‌كه‌ مجبور است‌ هر شب‌ حداقل‌ پنج‌بار به‌ خاطر كودكانش‌ از خواب‌ بيدار شود نزد پزشك‌ خود شكايت‌ مي‌كرد. او حق‌ داشت، زيرا فرزندانش‌ شش‌ و هشت‌ساله‌ بودند.
مطالعه‌اي‌ در يكي‌ از دانشگاه‌هاي‌ امريكا ثابت‌ كرده‌ است‌ كه‌ هيچ‌ نوزادي‌ نبايد تا دوسالگي‌ در تختخواب‌ پدر و مادر خود بخوابد؛ زيرا ممكن‌ است‌ زير يكي‌ از والدين‌ خفه‌ شود، بين‌ ديوار و تختخواب‌ بي‌لبهِ والدين‌ به‌ دام‌ بيفتد يا بلاهاي‌ ديگري‌ بر سر او بيايد.

با تمام‌ اين‌ اوصاف، هر روز تعداد بيش‌تري‌ از والدين‌ تختخواب‌ خود را در اختيار نوزادانشان‌ قرار مي‌دهند، زيرا فكر مي‌كنند رهاكردن‌ كودك‌ به‌ حال‌ خود تا .گريه‌ كند و بخوابد. يك‌ روش‌ انساني‌ و شايستهِ قلب‌ پرعطوفت‌ والدين‌ نيست.
يك‌ پزشك‌ كودكان‌ مي‌گويد: .من‌ اغلب‌ مي‌شنوم‌ كه‌ متخصصان‌ عليه‌ خواباندن‌ كودكان‌ در تختخواب‌ پدر و مادر بحث‌ مي‌كنند...؛ اما در محيط‌ كارم، من‌ پيامدهاي‌ روش‌ پدر و مادر محور و به‌ حال‌ خود رهاكردن‌ كودكان‌ را مي‌بينم. بيش‌تر اين‌ كودكان‌ به‌ هنگام‌ بزرگسالي‌ در پي‌ معالجات‌ رواني‌ براي‌ خود هستند. عمومي‌ترين‌ نارسايي‌ رواني‌ در بين‌ اين‌ كودكان‌ ديروز و بزرگسالان‌ امروز افسردگي، اضطراب‌ و دشواري‌ در ايجاد رابطه‌هاي‌ صميمي‌ است..
به‌ عقيده‌ اين‌ پزشك، كودكاني‌ كه‌ در نوزادي‌ به‌ حال‌ خود رها مي‌شوند تا تنها بخوابند در بزرگسالي‌ مجنون‌ مي‌شوند. پزشك‌ ديگري‌ مي‌گويد: .... من‌ موافق‌ نيستم. بسياري‌ از كودكاني‌ كه‌ به‌ اين‌ شيوه‌ بار مي‌آيند به‌راحتي‌ با آن‌ كنار مي‌آيند و هرگز مشكلي‌ پيدا نمي‌كنند.. مي‌توان‌ از چشمان‌ اين‌ پزشك‌ روانشناس‌ كودك‌ خواند كه‌ او به‌ اظهارات‌ خود اطمينان‌ چنداني‌ ندارد.
پدر و مادرهايي‌ كه‌ با نوزاد خود در يك‌ اتاق‌ نمي‌خوابند معمولاً در چشم‌ ديگران‌ .هيولاهاي‌ خونسرد. معرفي‌ مي‌شوند.
والديني‌ كه‌ كودكان‌ خود را در اتاق‌ خود مي‌خوابانند، اصرار دارند تا توجيهاتي‌ اخلاقي‌ براي‌ اين‌ كار ارائه‌ دهند. اما واقعيت‌ آن‌ است‌ كه‌ كودكان‌ پس‌ از يك‌ دوره‌ زماني‌ مشخص‌ (به‌خصوص‌ پس‌ از سه‌سالگي) ديگر نبايد در تختخواب‌ والدين‌ خود بخوابند. اين‌ كار ناخودآگاه‌ باعث‌ پرتوقع‌شدن‌ كودك‌ مي‌شود و والدين‌ را براي‌ هميشه‌ وادار به‌ دادن‌ امتياز به‌ آن‌ها خواهد كرد..

 

  
نویسنده : مريم ميلانی ; ساعت ۱٠:٢٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٩ شهریور ،۱۳۸٢