افراد خجالتی و راه های از بین بردن آن

بسیاری از مردم جزو افراد کم رو و خجالتی هستند که سریعا می توان آنها را شناخت. این افراد با بکار گیری دستوراتی چند می توانند خود را از این حالت برهانند.
در صورت بروز حالات زير مي توان گفت كه شخص مورد نظر خجالتي است:

1- كسي كه اغلب از خود سوال مي كند: " اگر من فلان كار را انجام بدهم، ديگران چه فكري در مورد من مي كنند يا اينكه " آيا ديگران نسبت به من احساس خوبي دارند؟ "

2- كسي كه اغلب در مخاطب قرار دادن ديگران از كلمه " فلاني " استفاده مي كند.

3- كسي كه احساس حقارت و خود كم بيني مي كند و توانايي هاي خود را دست كم مي گيرد و اغلب توجه بيشتري به اشتباهات و نواقصش دارد و توانايي ها و شايستگي هاي خود را دست كم مي گيرد.

4- كسي كه از گفتن كلمه " نه " ابا دارد.

5- كسي كه از رقابت با ديگران مي هراسد و رقابت و مسابقه با ديگران را دشوار مي پندارد.

6- كسي كه مي خواهد حتي الامكان همه چيز را درست انجام دهد و از اشتباه كردن مي هراسد و گرايش به تطبيق خود با اطرافش دارد.

7- كسي كه اغلب در خود فرو مي رود.

8- كسي كه به سادگي نمي خندد و كمي از خود راضي است.

9- كسي كه در بين جمع احساس بيهودگي و حقارت مي كند.

10- كسي كه از تماس و رابطه با ديگران مي هراسد و مايل نيست مورد توجه جمع قرار گيرد و ميلي به ترك خانه ندارد و از يك ترس و وحشت اجتماعي رنج مي برد.

11- كسي كه با حالت ترس، وحشت يا افسردگي در برابر مسائل پيش رو واكنش نشان مي دهد ( مانند ترس از مدرسه رفتن در كودكان )

12- كسي كه منزوي است و از جمع خود را كنار مي كشد.

13- كسي كه علي رغم داشتن مشكلات در زندگي خود، آنها را به كسي بروز نمي دهد.

14- كسي كه احساس مي كند از طريق اعمال و رفتار و سخنانش، اطرافيان خود را عصباني مي كند.

15- كسي كه نگران است ديگران در وجود او عيب و نقصي بيابند.

16- كسي كه رازهايي در سينه خود دارد و اين رازها در خانواده، سر پوشيده مي مانند و فرد مايل نيست برملا شوند.

17- كسي كه در مورد رابطه با ديگران احساس بي اعتمادي مي كند.

18- كسي كه مشكل شخصيتي و هويتي دارد. چنين افرادي اغلب از خود سوال مي كنند، " آيا من واقعاً آدم درستي هستم؟ "

19- كسي كه مدتهاي مديدي از نشانه هاي يك بيماري نامشخص كه براي او توليد ترس و وحشت كرده رنج مي برد و نمي تواند آشفتگي و اضطراب خود را بيان كند.

20- كسي كه احساس مي كند ارزش ديگران را پايين مي آورد و باعث خجالت و سر شكستگي ديگران مي شود و با كارهايش ديگران را رسوا و بي آبرو مي كند.
تمرينايي براي مبارزه با خجالت و كمرويي

با انجام اين تمرينات خودتان را نشان دهيد و بر خجالت و كمرويي خود فائق آييد. با انجام تمرينات زير به خودتان از شماره 1 تا 5 امتياز دهيد. اگر كارها را خيلي راحت انجام داديد به خودتان نمره 1 و در غير اين صورت نمره 5 بدهيد.

1- در حالي كه زير تابلوي يك خيابان يا كوچه ايستاده ايد، نام خيابان و كوچه را از رهگذران بپرسيد.

2- در مترو يا اتوبوس با صداي بلند آواز بخوانيد.

3- روي شلوار يا لباستان آب بريزيد و در خيابان راه برويد.

4- سوالات احمقانه و ابلهانه مطرح كنيد.

5- بدون همراه داشتن كيف پول به خريد برويد.

6- در خيابان نام یکی از وزیران را از رهگذران بپرسيد.

7- در رستوران با عصبانيت و اعتماد به نفس از چيزي ايراد بگيريد؛ به عنوان مثال چرا غذا سرد است يا چرا ليوان نوشيدني کثیف است.

8- با سر و صورت ژوليده به محل كارتان برويد.

9- پيراهنهاي پاره، ژنده و از مد افتاده بپوشيد.

10- از رهگذري بخواهيد مبلغي پول به شما بدهد.

11- از يك فرد غريبه تقاضا كنيد كه شما را براي صرف چاي به قهوه خانه ببرد.

12- هنگام خريد بر سر قيمت كالا با فروشنده چانه بزنيد.

13- هنگام ايستادن در صف بانك يا صندوق پرداخت پول در فروشگاهها به زور راه خود را باز كنيد.

14- از غريبه اي خواهش كنيد كه ماشين خود را در گوشه اي از خيابان پارك و جلوي چراغ سبز راه بندان ايجاد كند.

15- هنگام راه رفتن با يك فرد غريبه مانند يك دوست صميمي دست بر گردن او بيندازيد.

16- هنگام بارندگي از رهگذران سوال كنيد كه مي توانيد زير چتر آنها برويد يا نه.

با اين تمرينات شما مي توانيد ياد بگيريد چگونه از سختگيريهاي بي مورد در زندگي پرهيز و اين سختگيريها را تعديل كنيد. شما مي توانيد از اين طريق تحولي عميق در ضمير خود ايجاد كنيد و دريابيد تا به امروز چه استعدادهاي فطري و خدادادي در وجود خود داشته ايد. اين برنامه تمريناتي به شما كمك مي كند تا استعدادهاي فطري خود را، بيدار كنيد. شما مي توانيد با طرح سوالاتي مانند "چه چيزي را از دست مي دهم؟ يا بالاتر از سياهي رنگي هم است؟ " به خود شجاعت و جسارت را تلقين كنيد.

قواعد اين تمرينات
اگر قرار باشد اين تمرينات به عنوان اهرمي براي به بار آوردن رسوايي يا به عنوان افتخار و موفقيت در كتاب يا دفترچه خاطرات مشخص ثبت شوند، تاثير سودمند و مفيد خود را از دست مي دهند. البته مسائل غير مترقبه و ناگهاني جزء اين موارد محسوب نمي شوند. هنگام انجام اين تمرينات احتمال بروز جنجال را بدهيد و به خودتان بقبولانيد كه جنجالها و بلاها حتماً نبايد از آسمان بر سر ما نازل شوند. همواره احتمال جنجال ناشي از برخوردهايتان را بدهيد و اين مسئله را براي خودتان توجيه كنيد كه در روزي كه شما هيچ تصور و ايده ناگهاني و جديد نداريد، ممكن است در برخوردهايتان با ديگران جنجال درست شود. سعي كنيد از انجام يك تمرين (مانند تمرين شماره 1) به طور مستمر در طول 14 روز اجتناب كنيد؛ زيرا اين تمرينات باعث كسالت شما مي شوند و حالتي از بي حوصلگي را در شما ايجاد مي كنند. بايد بدانيد كه تنوع در نوع تمرينات باعث نشاط شما خواهد شد. ممكن است در حين انجام اين تمرينات مورد استهزا و تمسخر ديگران قرار بگيريد، بنابراين لازم است فرصت را غنيمت بشمريد و با ديگران بخنديد.
سعي كنيد در روابط و برخوردهايتان با ديگران نهايت احترام را به شخص مقابل بگذاريد تا رنجشي حاصل نشود.
گپ زدن با ديگران راهي براي مقابله با خجالت و كمرويي
در اجتماعات بزرگ تا حداكثر 20 نفر همه حاضران حداقل با يك سلام دوستانه و صميمانه با ديگران احوالپرسي و شروع به خوش و بش مي كنند. در اين اجتماعات بزرگ معمولاً شخص يك نفر از حاضران را انتخاب مي كند و به سوي او مي رود. در مورد ديگر حضار كه با نگاههايشان ما را تعقيب مي كنند، يك كرنش متواضعانه و دوستانه كافي به نظر مي رسد. پيش از سلام و احوالپرسي و هنگام سلام و احوالپرسي، حضار ما را زير نظر دارند.

يك سلام و احوالپرسي موفقيت آميز از پارامترهاي زير تشكيل شده است:

• گفتن واژه " سلام "

• معرفي خود

• جلب نظر ديگران و كشيدن فرد مورد نظر به سوي خود
معمولاً اين جلب نظر در دو گروه مختلف از افراد اتفاق مي افتد:

1- افرادي كه براي ما آشنا باشند

2- افراد غريبه كه براي ما شناخته شده نباشند.
در مورد افراد آشنا مي توان با طرح سوالهايي مانند" مي داني چند وقت است كه همديگر را نديده ايم ؟ " يا پرس و جو از حال يك شخص آشنا براي شما و وي يا يادآوري يك خاطره مشترك راه صحبت را باز كرد.
با افراد غريبه معمولاً صحبتهايي در مورد شغلتان، محل و زمان شروع به كارتان مطرح كنيد. اين حالت اغلب در سمينارها و همايشهاي بزرگ رخ مي دهد. همچنين مي توان سوالاتي در مورد نحوه آشنايي ديگر افراد با ميزبان و علت حضور آنان يا سوال در مورد غذا و نوشيدنيها و مسائل مربوط به آن مطرح كرد. در برخورد با افراد آشنا يا غريبه، تعارفات معمول و مرسوم يكي از روشهاي جلب نظر ديگران و به سوي خود كشيدن آنهاست. حتي الامكان سوالات واضح و صريح مطرح كنيد. براي اين سوالات، در مقابل سوالات قابل طرح، امكان جوابهاي مختلف، بيشتر وجود دارد. بهتر است سوالات خود را با واژه هايي مانند چرا، به چه دليل، از كجا، چگونه و چه مدت بيان كنيد. سعي كنيد سوالهايتان از نظر محتوايي به سوال بعدي مرتبط باشد. " در مواردي كه به شما حالت شك و ترديد دست مي دهد اين احساس را به خود تلقين نماييد كه چرا سوال مي كنيد و هدفتان از سوال كردن چيست؟ اين كار را براي خود توجيه و سعي كنيد وارد جمع شويد و از حضور در ميان جمع خجالت نكشيد. از به كار بردن كلماتي مانند فلاني، يارو و .... و جملاتي سطحي و بدون ساختار مشخص اجتناب كنيد. از واژه هايي مانند من، تو ، شما استفاده كنيد.

هماهنگي و هارموني بين گفتار و كردار
تاثير يك شخص بر ديگران به وسيله محتواي صحبتها و آهنگ صدا و حركات بدن بخصوص سر و دست تعيين مي شود. حركات بدن و نحوه آن همواره بيانگر نوع احساس و نداي دروني شخص است كه در اين بين احساسات از طريق زبان ابراز مي شود. هنگامي كه شخص، عصباني و تحت فشارها و تنشهاي روحي و رواني است، لبخند مصنوعي وي كاملاً گوياي تلاطم و ناآرامي دروني اوست، اما هنگام خنده ها و لبخندهاي حقيقي، چشمها نيز مي خندند. در صورت تحت فشار بودن از لحاظ روحي و رواني سعي كنيد به يك واقعه خنده دار فكر كنيد يا لطيفه اي را به خاطر بياوريد و به صورت حقيقي و واقعي بخنديد. سعي كنيد بدن و اندامتان را راست و افقي نگه داريد. سرها بالا، سينه جلو و امتداد نگاهتان در راستاي افق باشد. كسي كه چنين كاري را انجام مي دهد راحت تر نفس مي كشد و احساس خوبي پيدا مي كند.
راه رفتن با سر بالا و سينه جلو اعتماد به نفس در شخص ايجاد مي كند كه اين اعتماد به نفس بر ديگران نيز تأثير مي گذارد. نوع نگاه شخص و نگاه به چشم ديگران تمام خصوصيات و ويژگيهاي وي را بازگو مي كند. كساني كه از نگاه كرده به چشم ديگران پرهيز مي كنند، خجالتي و كمرو بار مي آيند و همواره سعي مي كنند خود را در پشت چيزي حقيقي يا مجازي پنهان كنند.
كسي كه راحت و بدون دغدغه به چشم ديگران نگاه مي كند اعتماد و اطمينان را در خود پرورش مي دهد. نگاه به چشم ديگران به مدت 3 ثانيه تاثير گذار است و حدود 4 ثانيه، سيگنالهاي روشن و واضحي از علاقه و جذابيت ايجاد مي كند. بيشتر از اين مدت در ابتدا حالت تهديد برانگيز دارد كه در اصطلاح عاميانه به آن " زل زدن " يا " خيره شدن " مي گويند. معمولاً شنوندگاني كه شخص سخنگو به آنها خيره نگاه مي كند، از اين اشخاص دوري مي جويند. تماس از طريق نگاه بايد همواره در يك مسير مشخص باشد. شنونده با نگاهش براي سخنگو سيگنالهايي از علاقه و تمايل به ارتباط مي فرستد. اگر شنونده نگاهش را از سخنگو برگرداند يك شخص خجالتي محسوب مي شود و اگر نگاهش را به سوي سخنگو متمركز كند و به تعبيري زل بزند حالتي از بي علاقگي ايجاد مي كند. بايد در تماسهاي نگاهي حالت تعادل را حفظ كرد. تغييرات خطوط چهره معمولاً احساسات دروني ما را بازگو مي كند. شادي، عصبانيت، تنفر، اعتماد و اطمينان، ترس و عدم جسارت يا عدم علاقه از طريق خطوط و علائم چهره مشخص مي شوند. سعي كنيد افكار منفي خود را از خود دور و افكار شادي بخش و مثبت را جايگزين آن كنيد و همواره لبخندي بر لب داشته باشيد. به رويدادهاي مثبت بينديشيد و با لبخند، طرف سخن خود را جذب كنيد.
حركات دستها و بازوان به هنگام سخن گفتن ويژگي محتوايي سخنان و گفتار ما را مشخص مي كند و به آن رنگ و بوي مي دهد. حركات قوي دست و بازوان به هنگام سخن گفتن اعتماد به نفس شخص را بازگو مي كند. بازي كردن با انگشتان يا حركات غير متعادل دست و بازوان به هنگام سخن گفتن نشانه تنش و فشارهاي روحي و همچنين عدم اعتماد به نفس است. دستهاي باز شده به طرف بالا نشانه خواهش، تمنا، دادن يا گرفتن چيزي است. دستهاي شل پايين آمده بيانگر عدم هيجان و بي علاقگي براي ارتباط برقرار كردن است و اما دستهاي به جلو كشيده شده با حركات مشخص و مشهود دست براي اشاره كردن و فهماندن مطالب، بيانگر تصميم و عزم قاطع و تكيه بر روي آنهاست. در ابتداي تماس با ديگران سعي كنيد از نزديك شدن زياد اجتناب ورزيد. تا فاصله 60 سانتيمتر بين دو نفر، نشان دهنده يك رابطه صميمانه و از مدتها قبل شناخته شده است. بين 60 تا 120 سانتيمتر بيانگر اين است كه آن دو داراي رابطه دوستانه و صميمانه به تعبير عام نيستند. فاصله اي كه دوستان و آشنايان صميمي رعايت مي كنند، ايده آل ترين فاصله براي گپ زدن و صحبتهاي خودماني است.
فاصله بين 120 تا 360 سانتيمتر بيانگر يك فاصله اجتماعي بين دو نفر است و مناسب ترين فاصله اي است كه افراد در روابط اجتماعي خود با ديگران به عنوان مثال رئيس اداره، همكاران، مشتري، فروشنده و ... رعايت مي كنند. در گپ زدنها و صحبتهاي خودماني از تماسهاي بدني که منجر به رنجش و ناراحتي شخص مقابل و خدشه وارد كردن به روابط صميمي می شود، اجتناب كنيد.
مطالب بالا بر گرفته از كتاب " هنر گپ زدن " نوشته فرانك نومان، می باشد.
منبع :www.iranhoo.com   
نویسنده : مريم ميلانی ; ساعت ۸:٤٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٦ فروردین ،۱۳۸٢